ไฉนดั้นด้นคะเจียรจึ่งไม่ทันเวลากระทั่งเที่ยวกลับ ด้วยกันฉันใดห้างสรรพสินค้าฯ พ้นไปนาฬิกา

เคยครอบครองไหมระยะเวลาแรมรอนจรใดไกล ๆ แล้วรู้ตวาด คะไปเลยเวลากว่าเที่ยวกลับ ทั่ว ๆ แห่งหนใช้เวลาดั้นด้นเสมอกัน? ความนี้ประกอบด้วยวิสัชนา.. จดหมายชื่อเสียงเรียงนาม “Time Paradox” ฟิลิป ซิมบาร์โด กับ จอห์น บอยด์ บ่งบอกดุ ความช่ำชองสิ่งของคนดีฉันกับดักกาลเวลาเป็นเรื่องไม่แน่นอน เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันนึกถึงเวลาสิงสู่เทียมเท่า ๆ ฉันจะรู้ดุมันจำเนียรกว่าสามัญ สมมติว่าคุณช่างให้สมองกลให้คะแนนแฟ้มแล้วประกอบด้วย Progress bar ขึ้นลำลาบทรวงตวาดเหลืออีก 3 นาที คุณจะชิล ไม่คิดอย่างไรยิ่งนัก รอคอย 3 นาที แล้วกลับดูสมองกลซ้ำ แต่ว่าแม้สมองกลไม่บอกเช่นไรเจ้าเอ็งพ้น มีแต่กราฟฟิกตัวดวงควง ๆ จรเรื่อยๆ ๆ อย่างไม่อวสาน เธอจักรู้อึดอัด กระสับกระส่าย กับรู้สึกตวาดช้ากระทั่งปกติเสียแต่ว่าจะกินเวลา 3นาทีเท่ากัน เพราะว่าในภาพร่างลำดับที่สอง เธอหวนนึกกาลเวลาบ่อยครั้งกว่าต้นร่างจำเดิมกับโน่นคือว่าเหตุดุฉันใดการนั่งรถยนต์ขาจรจึงรู้สึกดุช้ากระทั่งเที่ยวกลับ.มันสมอง เพราะคะเจียรเจ้าเอ็งมักง่วนกับดักนวัตกรรม ๆ ที่จะได้มองเห็น แต่ทั้งๆ ที่เที่ยวกลับมันสมองมันสมองคุณมักจะวางธุระเวลาละเจียรจนกระทั่งจักจดที่อยู่นั่นเอง ภาพอธิบายขนมจาก Bruce Warrington on Unsplash ตรวจฟังครั้นดแคสต์ Creative Talk Podcast ได้ทุกทาง SoundCloud | Spotify | PodBean | Apple Podcasts