อารมณ์ทางใจเรือน สตูดิโอ : พวกนักออกแบบผู้เชื่อแห่งเนื้อที่สาธารณะของที่สาธารณะ เพราะที่โล่งแจ้ง เพื่อชุมชน

เมื่อพูดถึงเนื้อที่ธารณะ มากมายคนคงจะระลึกถึงสวนสาธารณะขนาดใหญ่ฐานสิงสู่ศูนย์กลางเขตสำคัญของเมืองเป็นลำดับจำเดิมๆ เสียแต่ว่าข้อเสนอแนะพื้นที่ทั่วไปตอนนี้ ดิฉันหิวชักชวนทั้งหมดให้ลองเหล่ในที่พื้นที่ขนาดย่อมมา จากสเกลเมืองสู่บริบทชุมชน แห่งหนแม้จะประกอบด้วยขนาดเล็กกว่า เสียแต่ว่าก็ประกอบด้วยประธานด้วยกันมีผลต่อกลุ่มคนรอบๆใช่เล่นไปกว่าโปรเจกต์เนื้อที่ธารณะเทิ่งๆ ด้วยกันเป็นการกระดุกกระดิกจากเนื้อที่ขนาดเล็กสถานที่สามารถมีผลใหญ่จวบจนเข้าพัวพันประธานในที่การขับยกเมือง นี่ถือเอาว่าสิ่งสถานที่พวกคนเขียนแบบที่หนึ่งณบุรีจังหวัดเชียงใหม่มานะบากบั่นทำมาโดยตลอด 10 ชันษาที่ผ่านมา พอเอยชื่อเสียงเรียงนามหมวดนักออกแบบ จิตใจที่อยู่สตูดิโอ (JaiBaan Studio) นักธุรกิจหรือว่าล่าอสังหาฯ ในที่เชียงใหม่คงจะสั่นหน้าทึ่มจัก ทว่าสมมติว่าลองเข้าถามกลับที่สาธารณะกระยาเลย ในที่เชียงใหม่ เขาทั้งหลายรู้จักพวกคนเขียนแบบอารมณ์ทางใจนิวาสสถานสตูดิโอกันเป็นอย่างยอดเยี่ยม เช่นกันข้อความเป็นคนเขียนแบบแห่งหนลงไปทำถึงในเนื้อที่ และดีไซน์ขนมจากกลางๆอารมณ์ทางใจของชุมชน จนเกิดดำรงฐานะโปรเจกต์น่าดึงดูด ใจคฤหาสน์สตูดิโอ เกิดขึ้นขนมจากมวลชนแห่งหนเชื่อมั่นแหว งานดีไซน์ที่สะอาด สมรรถทำประโยชน์ได้มา ทำเอาคุณภาพชีวิตสรรพสิ่งคนดีขึ้นไปคว้า แล้วก็น่าจำต้องถูกขจรขจายสู่ทั้งหมดณสังคม หามิได้เพียงมหาชนกระจุกคนเดียวแห่งหนมีตำแหน่งดีงามแล้วจึงได้โอกาสเข้าถึงคว้า พวกเขาชดใช้ ‘เนื้อที่สาธารณะ’ นำขั้นตอนดีไซน์เข้าสู่ชุมชน ไม่มีเงินก่อเกิดดำรงฐานะโปรเจกต์สร้างสรรค์มากมายแห่งหนความแข็งแรงก่อสร้างการเคลื่อนที่น่าศึกษา และเป็นข้อสำคัญในงานเอาใจช่วยติดเครื่องบุรีจังหวัดเชียงใหม่แยกออกดีขึ้นในเวลานี้ อาทิ สวนผักคนเมืองเชียงใหม่ ที่เขาทั้งหลายเข้าสับเปลี่ยนพื้นที่มละกากกลางเมืองจังหวัดเชียงใหม่แบ่งออกกลายเป็นสวนผักเลี้ยงดูชีวิตหมู่ชน, โปรเจกต์ Imagine Maekha แห่งหนชวนที่โล่งแจ้งลำคลองชนนีข่ามาร่วมจัดโชว์จินตนาแห่งหนอยากแยกออกบังเกิดในที่พื้นที่ของตัว กระเป๋าแห้งนำไปสู่ไอเดียงานดีไซน์สิ่งของที่โล่งแจ้งร่วมกับภาครัฐพัฒนาพื้นที่ลำคลองชนนีข่าแบ่งออกบริสุทธ์เพิ่มขึ้น เป็นอาทิ ‘พื้นที่สาธารณะ’ ณนิยามสรรพสิ่งสตูดิโอจิตใจที่อยู่รวมความว่าเช่นไร ด้วยกันพวกเขาประกอบด้วยขั้นตอนใช้คืนพื้นที่ทั่วไปในที่ชุมชนฉบับร่างไหนแล้วจึงสามารถนำขั้นตอนออกแบบปฏิรูปคุณภาพชีวิตสรรพสิ่งคนในชุมชนแบ่งออกดีขึ้น วันนี้ดิฉันชวนตัวแทนจากจิตใจที่อยู่สตูดิโอ อาตี๋-ศุภวุฒิ บุญใหญ่ธที่นามือ,อ้อ-แพร้วพร สุขัษเฐียร, เนท-ทนวินท กระบวรพร กับ อดออม-มัธยัสถ์กำมะถัน รถยานันต์ มาตีวงสังสนทนา เนื้อที่สาธารณะสิ่งของมนุษย์เปล่าหูกมนุษย์ “บางขณะดิฉันจักผ่านพบตวาดมีเนื้อที่ธารณะมากมายในประเทศถูกละให้แยกทาง ไม่เบาประกอบด้วยมนุษย์เข้าใช้ สถานที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่าพื้นที่กลุ่มนี้ไม่ผิดดีไซน์ลงมาเพราะไม่ได้ตอบปัญหาความมุ่งมาดสิ่งของกลุ่มคนรอบเนื้อที่นั้นแน่นอน ยกตัวอย่าง สมความเห็นแหวรัฐประกอบด้วยสติปัญญาจะก่อสร้างพื้นที่สาธารณะขึ้นไปมาสักสิ่ง นกเขาก็จักมองดูว่า นั้นมีมนุษย์อยู่คาด 200 หลังคาเรือน กวาดคลอดแยกออกสิ้น ขนไปสิงสู่ที่อื่น แล้วก็สั่งการให้เลี่ยนดำรงฐานะสวนสาธารณะ ให้มนุชมาวิ่งเล่นออกกำลังกาย ทัศนียภาพเลี่ยนก็ออกมาเรียบร้อย ดูสวย เสียแต่ว่าด้วยดิฉันความเกี่ยวพันของคนแห่งหนเคยอยู่กับพื้นที่นั้นเดิมกับเนื้อที่ทั่วไปเค้าเดิมขึ้นลงมานวชาตจะไม่มีเกิน แถมพกอีกต่างหากถูกทดแทนพร้อมด้วยกิจกรรมสถานที่มานะบากบั่นจะให้อาหารให้พวกเขาเข้าชดใช้ในที่พื้นที่ ซึ่งงานสร้างเช่นนั้นบางขณะมันไม่ไหวซูบความมุ่งมาดของเขาเลย เขาก็ไม่เข้าชดใช้ เหตุฉะนี้กาลเวลาแห่งหนอารมณ์ทางใจที่อยู่สตูดิโอก่อเกี่ยวข้องข้อคิดพื้นที่ธารณะอีฉันจักเปล่าเน้นย้ำสถานที่นิยามสรรพสิ่งพื้นที่สาธารณะต้นสักเท่าใด แต่ว่าฉันจักโฟกัสที่กิจกรรมแห่งหนน่าจะสิงสู่ในชุมชนที่นั้น ที่จะทำเอาคุณภาพชีวิตสรรพสิ่งคนรอบๆ บริเวณแห่งหนที่ตรงนี้สะอาดขึ้นไป” เนทพูดขั้นตอนดีไซน์พื้นที่สาธารณะฉบับร่างอารมณ์ทางใจนิวาสสถานสตูดิโอ ก่อนกำหนดอดออมช่วยส่งเสริม “ขั้นตอนรวมความว่า อีฉันจักชวนทั้งหมดในเนื้อที่มารวมก่อพร้อมกัน พื้นที่สาธารณะที่ตรงนี้ก็จะมีมิติสถานที่แตกต่างออกลูกไป ยิ่งกว่าการบังคับแบ่งออกบังเกิดต่อจากนั้นขับไล่ไสส่งคนเนื้อที่นั้นคลอดเจียร เพราะว่าคนยิ่งหลากหลายก็จะประกอบด้วยมิติการเหล่แห่งหนไม่เหมือนกัน ทัศนียภาพขนมจากไอเดียสิ่งของปัจเจกชนในชุมชนก็จะไม่ผิดนำมาใส่ในงานดีไซน์พื้นที่ ตวาดนกเขาเรียกร้องให้เนื้อที่นี้มีอะไรเกิดขึ้นมั่ง การปฏิสัมพันธ์เหรอ ความงามเลิศ ความมีระเบียบอ่อนโยน เป็นพื้นสถานที่ขายของณที่โล่งแจ้ง หรือว่าความเป็นเจ้าของรวม ดิฉันจักเจียรย้ำตรงนี้ ซึ่งข้อมูลออกสถานที่ออกมามันอาจไม่ตรงๆติดสอยห้อยตามจำกัดความเนื้อที่ธารณะ 100 ร้อยละ แต่ว่าเนื้อที่ตรงนี้ตกลงสร้างกิจกรรมแห่งหนดีงามกับตรงด้วยเหตุที่ผู้ใช้งานซึ่งก็ถือเอาว่าหมู่ชนโดยรอบเนื้อที่ธารณะแห่งหนนี้ตั้งใจจริงๆ ด้วยกันทำให้เขาโหยเข้ามาใช้งานณเนื้อที่ กับร่วมแรงร่วมใจมองดูเพ่ง” เนื้อที่ทั่วไปสิ่งของที่สาธารณะ โดยที่โล่งแจ้ง เพื่อที่จะที่โล่งแจ้ง “คำพูดตวาด เนื้อที่สาธารณะ ในที่แง่มุมสิ่งของอารมณ์ทางใจคฤหาสน์สตูดิโอ จำแนกออกลูกได้มาครอบครองญิบร่าง อย่างเริ่มแรกก็ถือเอาว่า พื้นที่สาธารณะในทางกาย เป็นต้นว่า สวนสาธารณะ สวนสุขภาพปะปนกัน เป็นอาทิ กับ เนื้อที่ธารณะปลายอรูปที่ฉันพากเพียรก่อสร้างให้บังเกิดในที่ที่สาธารณะ รวมความว่าเนื้อที่ด้วยให้ทั้งหมดสถานที่พัวพันยุ่งเกี่ยวกับดักเขตหรือไม่ก็ที่โล่งแจ้งนั้น ไม่ว่าจักคนวงในที่สาธารณะ ผู้ประกอบการในพื้นที่ และหน่วยงานรัฐ คว้าประกอบด้วยเนื้อที่เข้าร่วมสร้างอนาคตสรรพสิ่งที่สาธารณะไปด้วยกัน เลี่ยนจักครอบครองที่ภาพร่างไหนก็ได้ เป็นลาน ดำรงฐานะศาลา ครอบครองที่อยู่สรรพสิ่งใครสักมนุชก็ตาม ตาขอแค่เขารู้ว่านี่ครอบครองที่ที่นกเขาสามารถเข้ามาให้ความคิดเห็นด้วยกันรวมหัวหาทางปฏิรูปชุมชนสรรพสิ่งตัวเองได้มา พื้นที่ธารณะแบบนี้อาจเปล่าตรงๆตามจำกัดความของ Public Space ซะเชียว แต่ว่าอีฉันคิดว่า บุรีครอบครองของทุกคน ด้วยกันมันก็น่าจะถูกสร้างร่วมมือเพราะว่ามนุษย์ทุกคนในที่นคร อีฉันจักพิทักษ์จิตวิญญาณอย่างนี้ไว้ได้มายังไง อีฉันจึงได้ก่อสร้างพื้นที่สาธารณะณเชิงอรูปนี้ขึ้นไปมา เป็นพื้นที่แยกออกคนได้มาหาญทบทวนดู หาญแสดงออก ให้โอกาสให้ทุกคนคว้าเข้ามีส่วนร่วมดีไซน์ชุมชนสิ่งของเขาพร้อมกัน ปลายทางของเลี่ยนก็จักตกเป็นกิจธุระคิดค้นเรื่องเดิมขึ้นจากทุกคน ครั้นทำเอาทั้งหมดในที่ชุมชนมีบทบาท มีส่วนร่วมพัฒนาที่โล่งแจ้งของนกเขาเอง นกเขาก็จักรู้สึกรักเมือง รู้ปฏิพัทธ์ กับรับผิดชอบชุมชนหรือว่านครแห่งหนนกเขาสิงสู่” อาตี๋อธิบายเนื้อที่ธารณะในร่างจิตใจนิวาสสถานสตูดิโอ เขต 4.0 โครงการสร้างแปลนเฉพาะ กฎหมายธรรมนูญของที่โล่งแจ้ง จากแนวคิดการออกแบบเพราะว่าดึงขึ้นเนื้อที่สาธารณะแบ่งออกที่สาธารณะเข้ามามีส่วนร่วมมุขไอเดีย นำพามายังจุดกำเนิดของโปรเจกต์ ‘น่าน 4.0’ แห่งหนใจที่อยู่สตูดิโอได้ลงพื้นสถานที่เข้าไปณชุมชนกระยาเลย สรรพสิ่งบุรีเชียงใหม่ เพราะว่ายกขึ้นพื้นที่ธารณะแบ่งออกคนวงในที่สาธารณะคว้าเข้ามาแสดงความคิดเห็นเพื่อนำไปสู่ภาพชุมชนข้างหน้ารวมหัวสรรพสิ่งทุกคน ตวาดน่าจะดำเนินต่อไปในที่ทิศทางไร “ฉันรู้ตวาด บุรีสร้างสรรค์ นิรุกตินี้มีขึ้นลงมานานจากนั้น รู้กันก็เสมอ มาสมรู้ร่วมคิดดีไซน์ รวมหัวคบคิด แต่ว่ามันกลับเปล่าค่อยมีข้อความดำรงฐานะรูปธรรมเท่าใด ครอบครองเพียงคำพูดพล่อยๆ ดิฉันพ้นทบทวนดูตวาด ‘ผังเมืองเบนพาะ’ สถานที่ฉันความแข็งแรงทำน่าสามารถตอบโจทย์นี้ได้มาแน่ๆ จึงก่อกำเนิดดำรงฐานะแผนการ ย่าน 4.0 ดำรงฐานะแผนที่ดิฉันรับหน้าที่เป็นตัวแทนในที่การพัฒนาย่าน ผ่านเครื่องอุปกรณ์การทำ ‘ข้อบังคับผังเมืองเบนนำพาะ’ ชวนกลุ่มคนมาคุยห้าม มาออกแบบย่านสิ่งของตนเองร่วมมือณข้อคิดปะปนกัน เลี่ยนจะสามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทำให้เขตตรงนี้สมควรกับหมู่คนในที่ย่านแน่ๆ เพราะว่าในเวลานี้แม้ดิฉันกล่าวถึงผังเมืองภาพรวม มันจักมีผังเมืองบุรี ผังเมืองเชียงใหม่ เลี่ยนเป็นแปลนสถานที่กว้างเต็มที่ ก็เพราะว่าเขียนลงมาด้วยตลอดพื้นที่ สลักวางกว้างๆ แยกออกเลี่ยนกับทุกเนื้อที่ได้ ดิฉันทบทวนดูตวาดผังเมืองเฉพาะที่ฉันความแข็งแรงทำ มันจักก่อสร้างให้หมู่ชนได้มาพูดคุยกันคว้าทุกข้อความในที่เนื้อที่เลย ได้ทั้งกายภาพ ความเกี่ยวพัน วิถีชีวิต วัฒนธรรม ก็เพราะว่าทุกๆ ข้อความสมรรถออกมาครอบครองเทศบัญญัติผังเมืองเจาะจงได้มา ดิฉันตั้งใจแบ่งออกกลุ่มคนได้มาคุยกัน ได้มาเห็น ได้รู้จัก แลกเปลี่ยนทัศน์ เพื่อที่จะมานะบากบั่นรวมหัวณงานก่อสร้างกิจกรรม ข้อกำหนด เทศบัญญัติที่จะทำให้คุณภาพชีวิตของทั้งหมดณพื้นที่ทุเลา เลี่ยนคือว่าการกำทีดอนาคตของเนื้อที่ตรงนั้นด้วยคนในพื้นที่นั้นๆ” อ๋ออธิบายโปรเจกต์สถานที่จิตใจที่อยู่สตูดิโอพลังสร้างกับดักที่สาธารณะในบุรีเชียงใหม่ เปลี่ยนเนื้อที่ทั่วไปนามธรรมณอารมณ์ทางใจสิ่งของกลุ่มคนในที่สาธารณะสถานที่อารมณ์ทางใจที่อยู่คร่ำเคร่งสร้าง ทำให้ที่โล่งแจ้งแห่งหนพวกเขายอมไปทำแผน เขต 4.0 หมู่ชนณที่โล่งแจ้งแตกต่างก็หาญที่จะเข้าร่วมรวมพล ทูลความคิดเห็น กับรวมออกแบบที่สาธารณะของตนเอง หนึ่งในที่ที่โล่งแจ้งที่น่าดึงดูดก็คือว่า ชุมชนล่ามหัตถี สรรพสิ่งบุรีจังหวัดเชียงใหม่ “จากงานได้ชุมพลร่วมกับชุมชนล่ามหัตถี ดิฉันค้นเจอสมรู้ร่วมคิดแหวชุมชนล่ามหัสดีประกอบด้วยค้างแรกเตอร์สรรพสิ่งการดำเนิน ที่สาธารณะโหยให้ผู้ใช้กาลเวลาในล่ามหัตถีเช่นกันงานไป ก็ประกอบด้วยงานออกแบบแยกออกก่อกำเนิดงานจรรโลงงานไป เป็นต้นว่าการทวีคูณพื้นที่สีเหม็นเขียว แบ่งออกร่มเงามนุษย์ไป ดิฉันก็ไปดูว่าณ เวลานี้ล่ามหัสดีพอชักรูปมามีพื้นที่ถูเขียวทบทวนดูเป็นส่วนสัดต้นไม้ใบหญ้าณย่านสมความเห็นเท่ากับ 6 เปอร์เซนต์ สมมติว่าจักเพิ่มขึ้นแบ่งออกดำรงฐานะ 20 อัตราร้อยละจะบริสุทธ์หรือไม่ มีเศรษฐกิจขนาดย่อมคอยซูบปัญหารวมหมดนักเที่ยวกับภาค เปิดโอกาสมนุษย์ญิบหมู่นี้ลงมาปฏิสัมพันธ์ห้ามเยอะแยะขึ้นเพราะว่าใช้พื้นที่ทั่วไป หรือว่ามีเนื้อที่ชีวิตประจำวันรวมหัวอนันต์ขึ้น อาทิ ห้องอาหารสถานที่นักเที่ยวใช้ ราษฎรใช้พร้อมด้วยได้หรือไม่ ท้องตลาดที่ราษฎรจากไปจับจ่ายใช้สอยนักทัศนาจรจากไปด้วยได้มาไหม การประชุมห้ามภายในชุมชนสามารถช่วยขีดคั่นสิ่งกลมๆเป็นหลักที่สาธารณะในที่ชุมชนได้มา ซึ่งเลี่ยนเป็นได้ตั้งแต่งานเป็นหลักที่โล่งแจ้งชั่วประเดี๋ยวไม่ก็พื้นที่ธารณะระบุ อาทิ ที่อยู่ประธานหัวนอนปลายตีนประชุมกัน ร้านตัดผมสถานที่มนุษย์ได้เข้ามาเม้ากัน หรือไม่ก็จะสมรู้ร่วมคิดสร้างพื้นที่สาธารณะเก่าแก่ในชุมชนจากไปเลย “งานที่ดิฉันลิสต์ข้อคิดต่างๆ ในที่เนื้อที่ที่โล่งแจ้งมาสังสนทนาห้าม อาทิ การใช้ประโยชน์พื้นดิน ดิฉันนำผังแผ่นดินมาวิเคราะห์ตวาดณ เวลานี้ในย่านล่ามหัสดินประกอบด้วยโฮเต็ลสิงสู่ 170 สถานที่ ฉันนำตัวเลขพวกนี้ลงมาคุยห้ามว่า ส่วนสัดเท่าไหร่สถานที่เหมาะกับย่านอีฉัน ต่อจากนั้นหากจะมีโรงแรมทวีคูณข้างหน้าอีฉันน่าจะกรอบดำรงฐานะข้อกำหนดย่านสมรู้ร่วมคิดไหมตวาด โรงแรมจักจำเป็นจะต้องมีการแบ่งเนื้อที่ทั่วไปให้วงในที่สาธารณะเข้าไปใช้ได้ เป็นต้นประเด็นเหล่านี้โหล่จากนั้นความเป็นจริงทั้งปวงจักตกเป็น ‘ผังเมืองเฉนำะ’ แห่งหนที่สาธารณะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดร่างขึ้นลงมาจำกัดความเป็นไปในที่ชุมชนจากนั้นชี้แจงสู่ภาครัฐแยกออกบังคับใช้ออกมาเป็นข้อบังคับควบคุมอีกที ซึ่งงานสร้างอย่างนี้ดิฉันจักได้ผังเค้าเดิมขึ้นขนมจากกลุ่มคนในที่พื้นที่แน่นอน กับสมรรถดีไซน์ตอบสนองความต้องการสิ่งของที่สาธารณะได้ชนิดแจ้งที่สุดๆ” เนทผู้ค้ำประกันงานดีไซน์แปลนในที่ที่โล่งแจ้งล่ามหัสดีอธิบาย ใช่ไหมแหวกรรมวิธีก่อผังเฉพาะที่ใจนิวาสสถานสตูดิโอความแข็งแรงก่อร่วมกับที่โล่งแจ้งปะปนกัน ตามที่จริงก็ถือเอาว่า กฎหมายธรรมนูญของที่สาธารณะ เรื่องเดิมขึ้นไปโดยเสียงส่วนมากของที่โล่งแจ้ง ครอบครองกระบวนประชาธิปไตยขนาดแยกย่อยณชั้นชุมชน แห่งหนนักออกแบบผู้ใด อยากจักก่อสร้างผลงานแยกออกสนองตอบความต้องการตามจริงสรรพสิ่งที่โล่งแจ้ง ก็น่าจะจำต้องตรวจฟังเสียงส่วนมากจากแปลนเจาะจงตรงนี้ ทูลได้อีกอย่างว่า นี่คงดำรงฐานะทิวทัศน์สัดส่วนรวบรัดสรรพสิ่งภาพใหญ่ นั่นรวมความว่า แหลมทอง แหวทำไมถึงไม่มีโครงการที่สนองตอบความต้องการของประชาชนได้แน่นอน สักที …เป็นไปได้หรือไม่แหวคงครอบครองเพราะว่าประเทศไทยความแข็งแรงฉีกขาดพื้นที่สาธารณะทางอรูปร่างแห่งหนใจที่อยู่ก่อสร้างให้กับชุมชน ความและภาพ: อนิรุทร์ เอื้อพิทยา ข้อเขียนอื่นสถานที่คุณอาจแหย่ Public Space เนื้อที่ที่ต่อความเกี่ยวข้องระหว่างบ้านเมือง มนุช เมือง ด้วยกันเทพนิรมิตเข้าด้วยกันเมื่อโซลรีพองพระเวทพื้นที่มละแยกทางให้ครอบครองแหล่งเชื่อมต่อระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติบนบานศาลกล่าวพื้นที่คลองซอขี้หวงเยชอนนำแลดูเทรนด์การออกแบบที่อยู่อาศัยแนวใหม่ สอดรับงานใช้ชีวิต New Normal